Bogucki Kasper pułkownik. Urodził się w Bogumilczkowie w ziemi łomżyńskiej. Służbę rozpoczął 4 III 1768 r. jako kapral w korpusie pontonierów, w którym, awansując stopniowo, został w 1775 r. podporucznikiem, w 1778 r. porucznikiem, 9 III 1780 r. kapitanem, 21 XII 1787 r. majorem. W tym stopniu odbył wojny z Rosją 1792 r., walcząc nad Narwią, gdzie był ciężko ranny w nogę i rękę. W czasie powstania 1794 r. odznaczył się 17 IV w obronie arsenału; następnie przeniesiony do pułku 16. piechoty, awansował 7 VI na podpułkownika, 23 X na pułkownika i dowódcę tegoż pułku. Szczególnie odznaczył się w bitwach i potyczkach pod Zegrzem, Serockiem, Nowym Dworem, Karniewskiem, Pułtuskiem, Ostrołęką, Ciechanowem i Pionkami. Po upadku Rzeczypospolitej pozostał przez dłuższy czas nieczynny i dopiero 26 X 1810 r. wszedł do służby Księstwa Warszawskiego jako inspektor żywności wojska II dywizji. Mianowany 22 V 1812 r. komendantem placu w Górze, a w 1813 r. komendantem rejonu krakowskiego, dostał się do niewoli austryjackiej po wycofaniu się armji polskiej.

Stan służby w Arch. Główn. w W.

Stefan Pomarański